มา.... หายป่วยแล้วซะที

ต่อที่ปี สอง ใช่ปะ

อืม.....ก็ปีสองเนี่ยเริ่มได้เหนื่อยมากเลย ก็เริ่มที่ซ้อมเชียร์อย่างระห่ำ เพราะพี่ฮั้วนั้น นัดซ้อมตั้งแต่วันจันทร์ถึงอาทิตย์ หรือทุกวันนั่นเอง - -“เหนื่อยน่าดูเลยตอนนั้น ในตอนนั้นพอประกาศเกรด โอ้ เย้ ได้ทำทั้งสโมฯ และ เชียร์ เพราะได้เกรดเฉลี่ย ที่ 2.00 ไม่ติดโปรฯ หลังจากการซ้อมเชียร์อย่างหนักหน่วง

กิจกรรมแรกก็คือ ประกาศผลเอนท์ที่เกษตร งานนี้ไปเป็น พี่ที่แต่งกายถูกระเบียบให้น้องๆดู คือแบบว่า ซุ้มเนี่ยปิดด้านบน กับแดดร้อนๆ ไม่ต่างอะไรกับ เตาอบดีๆนี่เอง งานนี้มีไปกันเพียบเลย ก็ได้นิมนต์ กะเทป ที่ไปตีกลองเอย สันเต้นเย้วๆๆกะน้องๆจนตายกันไปข้างนึง แล้วก็มีพี่ๆปีสาม กลุ่มพี่โอ๊ค พี่กลม และ คณะ แบบนะเห็นเค้าเหนื่อย แต่เราก็ดูๆไปอาจไม่แตกต่างกันเท่าไหรเพราะเราผูกไท สอนน้องๆ เรื่องการแต่งตัว และบางทีก็เดินเข้าไปบริการพัดให้ในซุ้ม เหงื่อเนี่ยนะ แบบว่าบิดผ้าเช็ดหน้าก็ไหลโจ๊กกกกก T T แต่งานวันนั้นเราอยู่ได้ไม่ครบงานเพราะ ต้องสอบ ฟิสิกส์ในวันพรุ่งนี้ เลยรีบกลับไปอ่านหนังสือก่อน 555 เดี๋ยวตกอีก

ก็งานต่อมาคือ แรกพบคณะ งานนี้เราเป็นสโมฯ + พัสดุของงาน แต่ได้อีกหน้าที่ขึ้นมาโดยปริยายคือ timer เพราะไม่มีใครประสานระหว่างสองห้องเลย เหอะๆๆ เอาเข้าจริงๆงานนี้ก็เหนื่อย + มึนหัวดีใช้ได้เลยนะ

จบจากกงานนี้ ก็เป็นงานที่ตื่นเต้นที่สุดแล้วหล่ะ คืองานเปิดห้องเชียร์ วันแรก....ยังไม่หลุด แต่ก็เหนื่อยเหมือนกัน เพราะเป็นครั้งแรกที่ต้องพูดต่อหน้าน้อง เป็นร้อยคน แล้วก็ต้องไม่ยิ้มด้วย เพื่อให้ไม่เสียบรรยายกาศของห้อง ในวันแรกงานของเราไม่มี เลยไม่ต้องพูดอะไร แต่ที่เหนื่อยคือ ต้องยืน ยืน แล้วก็ยืน ยืนเอามือไขว้หลัง อยู่ท่านั้นรวมทั้งงานตั้งแต่เปิดจนปิดก็ 7โมงเช้าถึง เที่ยงครึ่ง รวมๆก็ 5ชั่วโมงครึ่งเอง 555 ปวดแขน ปวดขา ปวดหลัง เหอะๆ แต่วันแรกยังไม่จบเพียงเท่านี้ ยังต้องประชุมกันอีกเพื่อ วางแผนงานวันต่อไป ห้องเชียร์วันที่สอง... วันนี้พูดเยอะมากเลย บทพูดเหมือนเป็นการตอบสนองกับวันแรกที่ไม่ค่อยได้พูด 555 มีทั้งเล่าเรื่อง เล่าประวัติ ฯลฯ และต้องยืนเยอะเหมือนเดิม แต่เริ่มชินบ้างแล้ว 555

พอจบงานนี้ก็เป็นงานแรกพบกรุ๊ป งานนี้เหอะๆไม่ค่อยอยากโผล่ไปเจอะน้องๆเลย เพราะรู้สึกว่าน้องๆจะกลัวเรากันไปเป็นแถบ เฮ้ยเราไม่ได้น่ากลัวแบบนั้นน้า  งานอื่นๆก่อนเปิดเทอม ......... ขอบอกว่าจำไม่ได้ 555 พอเปิดเทอมมา

 ......... เหนื่อยพอกันกับปิดเทอมเลย เพราะ มีห้องเชียร์ทุกเที่ยง ทำให้ต้องงดข้าวเที่ยงไปซะงั้น 555 เทอมนี้งานของภาคก็มีเยอะด้วย (ภาคนี้งานเยอะชะมัด) ก็งานภาคงานแรกคือปฐมนิเทศ ภาคชีววิทยา แค่งานนี้ ก็พอที่จะทำให้อาจารย์กับพี่ๆกว่าครึ่งภาคจำเราได้ (ไม่ได้อยากเด่นขนาดนั้นนะ) ก็แค่ ตอนแนะนำตัว เราแค่ไม่ใช้ไมค์แล้วก็ยืนแบบในห้องเชียร์แล้วก็แนะนำตัวตามปกติ แบบว่า “ผมชื่อเลอสรรค์ วศิโนภาสครับ ก็ผมเองเป็นคนเงียบๆแต่ก็ไม่ต้องกลัวนะครับ” ทำเอากระแสตอบรับในห้องตอนนั้น .... (-_-“) พูดอะไรไม่ถูกเลย ก็นะ เหนื่อยใจเล็กๆเพราะมีอยู่วันนึง มีอ. เดินเข้ามาทักว่า เลอสรรค์ เดี๋ยวไปช่วยครูที .... (o_O ) เอ่อ คือเรายังจำ อ. เค้าไม่ได้เลยอ่า แต่ อ. เค้าจำเรา + ชื่อได้ถุกต้อง เครียดเลย แล้วก็เป็นแบบนี้กะ อ.หลายๆท่าน เอ่อ อ่านะ แต่แล้ว

งานช่วงเปิดเทอมก็ผ่านไปเรื่อยๆ จนถึงงานปิดห้องเชียร์ เป็นการกดดันน้องๆ แบบสุดๆ แล้วก็ให้น้องสอบเพลง โดยมีพี่ๆสต๊าฟ ออกไปทีละคน (มีการนัดแนะกันก่อนล่วงหน้า ว่าใครออกกอ่นหลังแต่ออกตอนไหนแล้วแต่คน) ก็มีทั้งหมด 13 คน ดังนั้นน้องผิดได้ 13 ครั้ง ถ้าพี่ออกหมดน้องก็ตก และแล้ว พี่ก็ออกหมด 555 พอพี่ออกจากห้องหมด ก็มีพี่ยามมาปิดไฟไล่ (นัดแนะกับพี่ยามอีกแล้ว) แล้วก็รอสักพักนึง แล้วก็เดินเข้ามาร้องเพลงซึ้งๆให้กับน้องก็ นะซึ้งดีเหมือนกันนะ แต่มันเหมือนแสร้งทำมากไปหน่อย อีกสองปีต่อมาก็เลย ... 555 เปลี่ยนทุกอย่างเป็น.......ซะเลย 555 รอต่อไปนะครับเดี๋ยวก็ถึงปี 4 แล้วอิอิ เล่าก่อนก็ไม่สนุกนะ

จากงานนั้นก็เป็นงานมอบอะตอม งานนี้แทบเรียกได้ว่าเฮฮากับน้องเต็มที่แล้ว เพราะจบงานเชียร์ทุกอย่างไว้ตรงนี้ ก็งานนี้พอน้องบูมข้ามสระน้ำเสร็จ พี่ๆยอมรับว่าพร้อมแล้ว เกิดเหตุการณ์ที่ไม่อยากเชื่อขึ้นคือพี่ยี้ ซึ่งอยู่ฝั่งน้องๆบอกว่าให้น้องๆเชียร์ให้พี่ฮั้วลงน้ำ .... เราก็นะแอบๆไปยืนอยู่ห่างๆ เพราะไปๆมาๆน้องๆก็เกิดคึกตะโกนมาว่าๆพี่ๆลงให้หมด เฮ้ยยยย อารายเนี่ย และแล้วแต่ละคนก็ค่อยๆปลดของต่างๆออกเพื่อเตรียมลง แต่ข้าพเจ้าหลบไปอยู่ข้างหลังแล้ว กลายเป็นต้นไม้ไปแล้ว 555 เลยไม่มีใครสังเกตเห็น 555 จนกระทั่งพวกปี 2 ด้วยกันเรียก อ่าวพี่เลอ หล่ะ!!! จบเลยชั้น เลยโดนลากลงน้ำไปด้วยซะงั้น สุดท้ายก็เปียกมะลอกมะแลกไปทั้งตัวเลย (เราเดินลงไปทีละขั้นหน่ะกว่าจะหมดบันได้ก็พอดีน้ำถึงระดับอกพอดีเลยลึกเหมือนกันนะเนี่ย) เออใช่ ตอนยืนแช่อยู่ในน้ำรอน้องบูมให้พร้อมกันเนี่ย มีปลามาตอดเท้าด้วย เจ็บนะเฟ้ย!!! ไม่พอรู้สึกว่ามีเต่ามาด้วยอ่ะดิ เพราะรู้สึกถึงจงอยปากแข็งๆ ดีนะที่มันกัดไม่เข้าไม่งั้นต้องรอให้ฟ้าผ่าก่อนใช่ป่าวเนี่ย ถึงจะยอมปล่อย 555 จากนั้นก็เป็นการถ่ายรูปกันเป็นที่ระลึก รู้สึกว่าตอนนั้นจะมีกระแสเรียกร้องให้เราถอดแว่นเยอะมาก ทำไมฟะ หน้าตามันก็ไม่ได้เปลี่ยนไปหรอกน่า แค่ใส่กะไม่ใส่แว่นเนี่ยจริงป่าว

จากงานนั้นงานต่อไปคือ งานรับปริญญา งานนี้ต้องไปบูมส่งพี่บัณฑิตด้วย ตอนนั้นบูมอินฟินิตี้ ตามด้วยเสือเหลือง แทบตาย บอกได้คำเดียวว่าแทบตาย เพราะเป็นเพลงที่เราร้องกี่ที่ก็หน้ามืดทุกที มันสูบเอาพลังชีวิตไปเกลี้ยงทุกทีเลย แล้วงานในภาคตอนนั้น เราก็ติดลมจากงานสโมฯเพราะงานรับปริญญาเราก็หาซุ้มขายน้ำมาให้เพื่อนๆช่วยกันขาย และงานอื่นๆ จนไปๆมาๆก็ได้รับ + แอบรู้สึกว่าเพื่อนๆจะแอบยัดให้เป็นหัวหน้าชั้นปี ของภาคไปซะงั้น เลยวางแผนว่าปีสามจะอยู่กะงานภาคมากขึ้น

ในตอนปี 3 นั้น มีวิชาเรียนที่ต้องไปเขาใหญ่ด้วยนั่นคือ ทริปของวิชา นิเวศวิทยา เป็นทริปที่ทรหดมากเพราะที่พักนั้น เป็นบ้านไม้พื้นผุ 555 น่ากลัวมากๆ แล้วเส้นทางเดินก็ นะ จากที่ทำการถึงหอดูสัตว์ป่าหนองผักชี แล้วบังเอิญว่าก่อนหน้านั้น มีฝนตก เส้นทางเดินเลย.....กลายเป็นโคลน!!!โคลนลื่นๆ แถมด้วยน้ำไหลตลอดเส้นทาง มีข้ามลำธารสายเล็กๆตลอดเส้นทาง 555 มีอยู่รอบนึงที่เราพลาด มือไปคว้าอะไรไม่คว้าไปคว้าเอาต้นหวาย แทบสะดุ้ง เพราะ มันมีแต่หนาม มือเราก็เลย...ซิบๆฮะ และที่ตื่นเต้นที่สุดคือ ข้ามห้วยลำตะคอง ด้วยท่อนไม้ยาว 10กว่าเมตร สูงจากลำน้ำประมาณ3-4เมตรได้ น้ำก็ไหลดีเชียวนะ 555 และเป็นที่รู้กันดีว่าผมมักจะแบกของเยอะ จึงเป็นความสนุกบวกตื่นเต้นอย่างนึงเลย หึหึหึ เพราะแค่ลงก็สนุกแล้วเพราะกิ่งไม้ที่จะก้าวลงมันโยกได้ และพื้นก็เป็นโคลนลื่นๆ เร็วไปก้าวเดียวก็ลงน้ำเลยลูก555 พอออกมาจากป่าเนี่ย เป็นอะไรที่สุดยอดมาก เพราะแต่ละคนเละเทะไปตามๆกัน หลายคนเล่นเสก็ตน้ำแข็งลีลาใหม่กันด้วยเพราะพื้รลื่นและมีทางลาดลง และเนินให้เดินเยอะอยู่ เหอะๆ เออลืมบอกไปว่า คราวนั้นผมใส่รองเท้ารด.ไปหน่ะ เดินไปได้ ¼ ของส้นทาง ติดโคลน พอดึงก็มีเสียงดังปึด!! พื้นกะตัวรองเท้าด้านหลังแยกกันซะงั้น และพอเดินไปได้ ½ ของเส้นทาง รองเท้าอีกข้างไม่ยอมน้อยหน้า หลุดบ้าง เฮ้ย!!!แล้วอีกครึ่งทางที่เหลือหล่ะ แบบว่าเดินไปก็พื้นรองเท้าก็ตีปับๆๆๆ สุดท้ายก็เลยเอาเชือกฟางมามัดไว้ซะเลย เหอะๆการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเราไม่เป็นสองอยู่แล้ว 555 ดังนั้นตอนที่เดินข้ามลำตะคองเลยตื่นเต้นกว่าใครเค้าไง 555 จบจากทริปนี้ โบ๊ทก็เลย เข้าภาคมาซะงั้น

เทอมปลาย ก็มีงาน ลอยกระทง แบบว่าเราได้ไปทริปกะอ.วีณาช่วง ปิดเทอม ไปซื้อเทียนเล็กๆมากะทำโคมไฟแบบถือซึ่งตอนนั้นยังไม่มีใครคิดทำแต่ว่าอีกปีถัดมาตอนเราอยู่ปี 3 กะปีที่ผ่านมา ปี 4 เห็นคนเดินถือกันเพียบเหอะๆๆ แต่ว่า เพื่อนๆไม่เล่นด้วย แล้วก็จะไปทำแซนวิชขายแทน อ่านะ เป็นม่ายไปซะงั้นเทียนเรา ฮือออ ตอนนั้นงานลอยกระทงคณะเป็นไปได้ด้วยดี (คิดว่านะ)

ต่อมาก็เป็นงานถอดไท พับถุงเท้า ก็จัดที่ตึกขาวเช่นเดิม น้องๆเยอะดี พี่ๆก็เยอะเช่นกัน งานก็ค่อนข้างราบรื่นนะ และปีนี้งานบายเนียร์เราจัดกันที่ ศาลาพระเกี๊ยว โอ้ หรูมากๆ อลังการเช่นกัน เราก็เป็นฝ่ายพัสดุเช่นเดิม เหนื่อยดี และเศร้ามากด้วยเพราะ พี่ปีนี้เป็นรุ่นพี่ที่เราเคารพมากเลย ทั้งพี่ยี้ พี่ฮั้ว พี่แอน ฯลฯ พี่ๆจบไปเราเซ็งเหมือนกัน (เพราะตอนนั้นพี่ปี 3 เรายังไม่สนิทด้วยเท่าไหรแต่ม่ใช่ไม่เคารพพี่ๆนะครับแค่ไม่ค่อยสนิทเท่านั้นเอง)

ก็ในคราวนี้ เกรดเราก็ขึ้นมาอย่างช้าๆ พอจบปีสองนั้น ก็เคลีย ฟิสิกส์ไปได้ แคลเหลือแคลสองที่ยังไม่ผ่าน และ มีอีกงานที่โผล่ขึ้นมาคือ ประธานเชียร์ ว่าปี3 จะทำเลยดีมั๊ย เพราะเราได้รับคำยืนยันจากเข็มแล้วโดยมีพี่ยี้เป็นพยาน ว่าถ้าเราเป็นประธานเชียร์ เข็มจะมาช่วยเป็นสต๊าฟให้ แต่ว่าในตอนนั้นคิดแต่ว่าเรายังไม่เก่งพอ ยังไม่พร้อมที่จะต้องรับผิดชอบมากขนาดนั้น และปี 4 ยังอยากทำเชียร์อยู่อีกเลยยังไม่รับไม่ลงสมัคร แต่ก็ไม่เสียใจนะ เพราะถ้าลงตอนนั้น อะไรๆอาจเปลี่ยนไปเยอะมากเลยก็ได้เพราะเกรดอาจไม่ขึ้นแบบที่เป็นอยู่ เพราะปี 3เรียนหนักมาก ในงานคัดเลือกประธานเชียร์มีแค่คนเดียวที่ลงคือ พี่ณัฐ แสงเสียง เราก็ยกมือสนับสนุนพี่เค้านะ เพราะถ้าจะทำงานด้วยกันอย่างแรกที่ต้องมีคือ ความพร้อมที่จะทำงานด้วยกันไม่งั้นคงทำงานอะไรไม่ได้ (จำได้ว่าปีนั้นพี่ย้งมาถามเหมือนกันว่าเราจะไปทำเหฯให้พี่เค้าได้มั๊ย เพราะเราปฏิเสธไม่ลงประธานเชียร์ไปแล้วแต่คำตอบคือไม่เพราะ เราจะต้องทุ่มเวลาให้ภาคมากขึ้นเพราะปี สามเราต้องเป็นหัวหน้านิสิตของภาคอ่ะจับงานหลักหลายๆงานเดี๋ยวเละหมดจะยุ่ง)

ปล. ใครมีอะไรอยากเสริมก็เสริมได้นะครับ

ปล. ผู้กองอย่าน้อยใจนะที่ไม่มีเขียนถึงเท่าไหรเพราะส่วนใหญ่ไม่เจอกัน แต่ปีนี้เราให้ของวันที่ 14 นะที่ทำอยู่นานมากเลยนะอิอิ และก็ได้เซอร์ไพรส์ด้วยที่อยู่ๆคุณก็โผล่มา (ก็บอกไว้นี่นาว่าจะให้พี่ที่โน่นเอาของขวัญวันเกิดเรามาให้หน่ะเลยไม่ได้เตรียมใจว่าจะเจอ แอบตกใจที่จริงไม่แอบหรอกสะดุ้งถอยไป 2 ก้าวเลย 555 จำได้ดีๆ)  และของขวัญวันเกิดก็เป็นอะไรที่ ชอบมั่กๆๆๆๆๆๆเลย แง้วววน่ารักอ่ะ เหอะๆๆ ตอนนี้อยู่ข้างหมอนนะครับทุกคืนเลย เหอะๆ เขินจัง

ปล. อันนี้ มีทั้งสิ้น 2,251 คำ ซึ่งปี 1 มี 2,184 คำ และก่อนเข้ามหาลัย มี 1,530 คำทำไมมันมากขึ้นทุกปีเลยนะ เราไม่ได้อยากทำเป็นแฮรี่ พอตเตอร์นะ