เอาหล่ะมาเริ่มกันที่ ม.ปลาย ไม่สิม.ต้นเลยละกัน

ม.1 อยู่  ½ เป็นชั้นที่มีอะไรใหม่ๆเข้ามาในชีวิตเยอะเพราะเพิ่งย้ายฟากมาจากประถม ก็ได้สนิทกับเพื่อนใหม่หลายๆคน และได้รู้จักกับหลายคนที่ไม่รู้ว่าในอนาคตจะมาเป็นเพื่อนสนิทกันนายแหละ ศาศวัส ตอนนั้นผูกพันธ์มันพาเราไปรู้จักนายที่ห้อง4 อ่ะ เออจะว่าไปผูกเรายังจำได้ว่าตอนนั้นนายยังสนิทกับเราอยู่ ไปไหนไปด้วยกันตลอด 555 แต่งการ์ตูนกันในเวลาว่าง ฮะฮะฮะ จะว่าไปก็คิดถึงตอนนั้นเหมือนกัน แล้วก็ตอนม. 1 เนี่ยเพื่อนสนิทอีกคนของเราคือ แก้ว ต้องย้ายไปเรียนต่อนิวซีแลนด์ ก็ดีใจกับเค้าด้วย ที่สนิทกันก็เป็นตอนที่อยู่ ป.5 โดนอาจารย์สอนวิทยาศาสตร์จับมานั่งใกล้ๆให้สอนการเขียนงานส่ง เพราะเราเขียนออกมาได้ไม่รู้เรื่องที่สุด แล้วก็ ป.5เนี่ยเรากะห้องพยาบาลเป็นเพื่อนสนิทกัน แล้วก็ได้คุณแก้วนี่แหละคอยบอกอาจารย์เวลาเราเปื่อย ฮะฮะฮะ ขอบคุณครับ

ม.2 ลงมาอยู่ที่ 2/5 ปีนี้มีเรื่องสนุกๆเพียบเลย ก็ไหว้ครู เราได้เป็นตัวแทนถือพาน และเป็นปีสุดท้ายที่พานไหว้ครูโรงเรียนไม่มีข้อกำหนดใดๆ เพราะหลังจากนั้นก็มีข้อกำหนดที่โรงเรียนอื่นได้ยินคงแปลกใจ เช่น ห้ามใช้ ไฟจริง น้ำแข็งแห้ง ไฟหลอด ห้ามสูงเกิน 60 ซม. ฐานห้ามกว้างเกิน50x50ซม. ห้ามทำซ้อนกันหลายชั้น ฯลฯ เพราะปีนั้นพานไหว้ครู สามชั้น มีเทียนที่จุดไฟโดยชั้นอื่นๆเป็นโฟม ได้ถล่มลงมาต่อหน้าคณบดี และ ....พรึบ!!! ไฟลุกโชติ อืมเป็นประสบการณ์ระทึกใจทีเดียว และปีนี้เราก็ได้อยู่ห้องเดียวกับผู้กองด้วย อืม เป็นช่วงที่เราพกดินสอปากกา ยางลบ หลายๆ ไม่สิจำนวนมากไว้ในกระเป๋าเสื้อ (ขี้เกียจพกกล่องดินสอนี่นา)คิดว่าประมาณ 15 ด้ามได้มั๊ง แล้วก็โดนคุณขโมยไปเสมอๆ ได้เราก็เล่นบ้าง ขโมยกระเป๋าหนังสือคุณบ้าง ที่มัดผมบ้าง (ใส่มาบ้างดิจะได้ดึงเล่นอีก 555ล้อเล่นนะคุณ) และหลังจากไปเข้าค่ายพระราม 6 ในปีนี้ที่เรากับผูกพันธ์ได้ให้กำเนิดการ์ตูนมา 1 เรื่อง เป็นจำนวน 10 เล่มโดยมีผู้กองเป็น คนอ่าน ฮะฮะฮะ สนุกที่เดียวหล่ะ

ม.3 เราอยู่ 3/3 ตอนนี้ก็มีเรียนพิเศษเพราะเดี๋ยวต้องเลือกสายตอนม.ปลาย ก็บังเอิญได้มาเจอคุณในที่เรียนพิเศษอีก JLC ไง หลังจากที่รู้ว่าไอ้ผูกมันเอาเบอร์บ้านเราให้คุณไปเราก็หาทางเอาเบอร์บ้านคุณมาบ้าง 555 ได้มาด้วยหล่ะ ในปีนี้เหนื่อยหน่อยเรื่องราวต่างๆไม่มีเล่ามากมายนักเพราะเตรียมหนักกับการเลือก สายม.ปลาย แล้วก็รู้สึกว่า อ. รับขวัญ (อ.แนะแนว) จะเอาข้อสอบมาให้ทำชุดนึง เป็นข้อสอบที่ทำเอาเราเครียดอีกที่เมื่อเวลาผ่านไป 3 ปี มันคือข้อสอบวัด IQ ซึ่งเราทำผิดไป 1 ข้อ (เป็นที่ตะลึงในห้องมาก) แล้วปีนี้ก็เริ่มโทรหาผู้กองบ้างแล้วมั๊งนะถ้าจำไม่ผิด

ม.4 ย้ายขึ้นมา ม.4 อยู่4/2 สายวิทย์ ไม่ต้องทดลองเรียนด้วย(ถ้าใครเกรดไม่ถึงสายนั้นๆต้องทดลองเรียนโดยไม่ให้มีวิชาไหนตกติดต่อกัน2เทอมจึงจะผ่านการทดลองเรียน) ปีนี้อยู่ๆผูกนายก็ห่างๆเราออกไป ก็แล้วแต่เรามันพวกสบายๆหว่ะ แล้วแต่นาย เลยกลายเป็นว่าเราเองก็ค่อยๆห่างนายออกมาด้วย แล้วไปสนิทกะศาศวัสแทน สนิทกะจักรกฤษ และพวกห้อง 7 แทน ใช่พวกที่นายบอกว่าวันๆเอาแต่เล่นนี่แหละ ปีนี้เราก็เริ่มมองๆผู้กองในมุมที่เปลี่ยนไป รู้สึกว่าจะโทรหาอาทิตย์ละครั้ง สลับกัน รู้สึกว่าจะล็อคไว้ที่ทุกวันจันทร์มั๊งนะ ปีนี้ได้ไปแข่งโกะด้วยที่สาธิตสามัคคี ก็คะแนนห่างจากที่ 1 มาแต้มเดียว แต่ชวดมันทุกเหรียญ เพราะสามทองสามโรงเรียน 555

ม.5/2 ปีนี้ก็เรื่อยๆ รู้สึกแค่ว่ามันเริ่มใกล้ เอ็นเข้ามาทุกทีแล้ว ปีนี้รู้สึกว่าจะมีชมรกคนรักการ์ตูนมั๊งที่เราเขียนการ์ตูนลงไป (โดยมีผูกเป็นคนแต่ง เราเป็นคนเขียน) ก็ได้เสียงตอบรับกลับมาค่อนข้างดีนะจำได้มุขแรกราชินีเอเวียงต้องการหาพ่อครัวที่ทำไข่เจียวไม่ใส่ไข่ คิดแล้วก็ขำดีนะว่าตอนนั้นคิดมุขพวกนี้ไปได้ไง แล้วก็ปีนี้มั๊งที่เราเป็นเหฯชมรมโกะ เออใช่ปีนี้มีเล่น ซอฟ์ทบอลนี่นา เราเลยกลายเป็นแคชเชอร์ไปซะงั้นเพราะเป็นคนที่โยนและรับลูกได้แม่น แต่ว่าพิชเชิอร์เนี่ยยยยโยนห่วยแตกชะมัดเบี้ยวซ้ายเบี้ยวขาวเอาเรามาเป็นเป้าให้โยนใส่ซะงั้น..... อะไรๆในปีนี้เหมือนผ่านไปเร็วมากเลย จับรายละเอียดไม่ค่อยได้ รู้แค่ว่า เราสนิทกับผู้กองมากขึ้น แต่ก็ยังไม่ยอมให้เรียกชื่อเล่นซะที่เพราะบอกว่าให้เฉพาะเพื่อนสนิทเท่านั้น ใช่สิ...เรามันเป็นศัตรูนี่นา หึหึหึ

ม.6/2 ปีสุดท้ายของโรงเรียน ปีนี้มีกิจกรรมเยอะแยะเลย เช่นงานปัจฉิมนิเทศ ที่แอบประทับใจ เรายังเก็บเทียนตอนนั้นอยู่เลยนะ แล้วก็ บรรดาอาจารย์ทั้งหลาย ที่ผูกข้อมือให้สายสิญจน์วันนี้จนถึงวันนี้มันก็ยังอยู่ที่ข้อมือผมนะครับผ่านมาแล้ว 4 ปีกว่า มันเป็นช่วงเวลาที่ทั้งเหงา เศร้า สุข และปวดใจเมื่อคิดว่าเราต้องจากเพื่อนๆที่รู้จักกันมา เล่น หัวเราะ ร้องไห้ ด้วยกันมาแล้วไปหาสังคมใหม่ โดยที่ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันบ่อยแต่ไหนเพราะแต่ละคนก็มีหน้าที่ที่ตัวเองต้องรับผิดชอบมากขึ้น ใช่ปีนี้ไปแข่งก๊ฬาสาธิตสามัคคีเป็นครั้งสุดท้ายด้วย คราวนี้ไปในฐานะนักเปตอง(ที่ไม่เคยซ้อมเลย 555) ก่อนไปอาทิตย์นึงเลยโดนเคี่ยวพิเศษ (ฝึกเบสิกแหละ) แค่ให้โยนลูกให้ลงในวงกลมต่างๆที่ถูกขีดบนพื้น โยนไปเรื่อยๆๆๆๆๆๆ ทั้งวันมีแค่นั้นจริงๆ พอไปถึงสนามจริง โอ๊ว สนามหรือนี่ แบบว่าโบนไปแล้วตุบ แผละ ฝังแน่นในซีเมนต์ (พวกชีวะหยุดไม่ต้องคิดต่อ) เลยอืม พวกวันรุ่งขึ้น ไอ้ปูนที่เทไว้มันก็แข็ง จากที่ตุบ แผละ นิ่ง กลายเป็นโยนเบาๆ ก็ออกนอกสนามได้อืม เครียดเลย แต่ว่าก็ยังคงฝึกโยนให้ตรงเป้าต่อไปแต่เปลี่ยนจากวงกลมเป็นหิน 1 ก้อน วันแรกก็เฉียดๆนะ แต่วันหลังๆ โพละ!!! เยสสส หินที่ห่างไป 6 เมตรแตก แล้วก็ที่ไปเนี่ยกลายเป็นเหมือนหุ่นยนต์เลยเพราะโค้ชบอกมาเลยครับอยากให้ลงตรงไหนบอก ก็ได้รับคำสั่งว่า “เลอเห็นลายเส้นเล็กๆตรงนั้นมั๊ยโยนไปตรงนั้นเลยนะไม่เรงมาก” ได้เลยครับ คือ ให้โยนตรงลายที่พื้นที่ลูกเก่ามันกลิ้งไปหน่ะ เป็นเส้นบางๆ เราโยนไปตรงเป๊ะเหมือนจับวาง 555 แอบภูมิใจ (ตอนนั้นแข่งอยู่หน่ะ) แล้วก็กลับมาที่เรื่องที่บอกว่าตอน ม.3 คือ พออยู่ ม.6 อ.แนะแนวเดินเข้ามาพร้อมข้อสอบวัด IQอีกรอบ แถมบอกด้วยว่า เป็นข้อสอบคล้ายๆของเดิม ดังนั้น “เมื่อเราโตขึ้นก็ควรทำได้ดีขึ้นไม่ก็อย่างน้อยเท่าเดิม (O_o) จารย์ ผมคราวก่อนทำผิดไปข้อเดียวนะ คราวนี้ต้องเต็มหรอ บ้าป่าว ผลที่ออกมาคือ .... ผิดไปข้อเดียวเหมือนเดิม (โดนอาจารย์บอกด้วยว่าอาจารย์ตรวจเอง 2 รอบเพราะตอนแรกเราได้เต็มแต่อ.ไม่เชื่อเพราะไม่เคยมีใครทำได้เต็ม) อ่านะเล่นเอาเหนื่อยเลย 555 พอช่วงสอบเอ็นท์ ก็เป็นช่วงอ่านหนังสืออย่างบ้าระห่ำ ก็ได้เพื่อนนี่แหละ ที่คอยสอนคอยบ่นฯลฯทำให้รอดมาถึงจุดนี้ ก็ในกลุ่มไปอยู่วิศวะซะครึ่งกลุ่ม (ผูก, ธีรินทร์, หมี, ฯลฯ) มีเราโดดมาอยู่ที่วิดยาคนเดียวเอง ศาศวัสก็ไปถาปัติกะมิกะ ส่วนผู้กองก็ไปญึ่ปุ่นซะงั้น ไกลกันเลยทีนี้ แต่หลังจากจบก็ได้เจอกัน(ช่วงปิดเทอม)ในเกมส์ king of king ที่คุณโหยว๋ เอามาแพร่ระบาด 555 พอเลิกเกมส์นี้ก็หายหน้ากันไปจริงๆนะเนี่ย ก็ถ้าพวกนายได้อ่านก็นะ นัดมาบ้างแล้วเราจะไปหา คิดถึงพวกนายนะเฟ้ย

แล้วตอนปี หนึ่งจะค่อยๆตามมานะครับ เดี๋ยวขอไประลึกความหลังก่อน

ถ้าตรงไหนผิดก็บอกได้นะ จะมีใครรู้เหรอ นั่นสินะมันเป็นเรื่องตอนอยู่โรงเรียน 555